****************
ZOMBIE LAKE
ZOMBIE ZWEMBAD

Zeg nu zelf, welk genre noopt zich het beste aan om 'it's so bad it's good' movies te maken dan de zombieflicks. In de jaren zeventig en tachtig was het Europese continent daarin de absolute leider maar ietwat onwetende kijkers zullen zich daarbij enkel beperken tot de Italiaanse (met pretendent Lucio Fulci en ook nog Mario Bavo en Dario Argento) of de Spaanse markt (Jesus Franco en Amando De Ossorio) maar blijkt nu dat ook onze zuiderburen niet stil zaten. In hetzelfde jaar waarin de Italiaan Andrea Bianchi ons de hilarische flick Le Notti Del Terrore gaf, kwam ene J.A. Lazer op de proppen met het al even trashy Le Lac Des Morts Vivants. Omdat de kijkers van zulke films niet al te snuggere individuen zijn - ja hoor, ik weet waarover ik praat - worden die titels naar de verkoopmarkt toe heel wat vereenvoudigt. Zo krijg je dan respectievelijk Zombie 3 en Zombie Lake.

J.A. Lazer staat meer bekend, nou ja, als Jean Rollin, een Parijzenaar die het leven zag in 1938. Deze regisseur heeft naar eigen zeggen een heerlijke kindertijd gekend, "and my reflections of it are very romantic, sweet and utterly transfigured." Waarom schrijf ik dit? Wel Rollin beweert vooral zijn films te maken op basis van de herinneringen die hij heeft van zijn kindertijd, en dan kan die uitspraak toch wel wat verbazend genoemd worden aangezien zijn cultfilmrepertoire. Zijn eerste ervaringen met de camera dateert vanuit zijn legertijd waarin hij wat reclamefilmpjes maakte om daarna een paar kortfilms te maken. In Frankrijk behoorde hij op dat moment tot de 'left wing' en kwam in contact met een organisatie die het Spaanse verzet hielp tegen Generalissimo Francisco Franco. Voor hen maakte hij in Spanje een film over die Franco alhoewel ze constant door de politie werden achtervolgd en op het nippertje de grens nog op tijd konden oversteken. Na nog een kortfilmpje en een startende carrière als romanschrijver begon hij films te draaien waarvoor hij in het cultgenre naam en faam zal dragen. Of wat dacht u van films als daar zijn Rape Of The Vampire, The Nude Vampire, Sex And The Vampire, Virgins And Vampires en Once Upon A Virgin. U kunt het waarschijnlijk zelf al afleiden, Rollin kreeg de naam van de Franse meester in de erotische horror, vooral dan van erotische vampierfilms. En inderdaad, erotische weerwolven of erotische mummies zul je bij hem niet aantreffen. Vampieren gaven hem immers de mogelijkheid om hemelse knappe meisjes met weinig kleren aan te tonen. En o wat merk je dit aan de door mij geziene eersteling van hem, deze Zombie Lake.

Neem nu die openingssequence, je krijgt een beeld van het meer waar het grote deel van het verhaal zich gaat afspelen - u wordt veronderstelt te weten dat dit ergens in een klein dorpje in Frankrijk is, ook de datum vult u zelf maar aan - en het bevallige meisje dat zich er naar toe begeeft, een weinig verhullend bloesje en een spannend, ultraminikort shortje dragend. In het aanpalende hutje begint ze zich onmiddellijk uit te kleden, enorm geholpen hierbij door de schaarste = afwezigheid aan lingerie of ondergoed. Zodoende heb je slechts één minuut en twintig seconden moeten wachten op het eerst full frontal (en daarna backal) naaktshot. En als volleerd soft-erotische regisseur brengt Rollin u van dichtbij een compleet overzicht van alle vrouwelijke elementen door op trage wijze de camera te bewegen vanaf de voeten tot het hoofd. Na dit liggende, weinig aan de verbeelding overlatende shot wordt het tijd om een pootje te gaan baden. Daarbij krijgt u onderwatershots in perspectief - de camera bevindt zich onder het dartelende naakte meisje. Gedurende vijf minuten krijgt u allerhande shots in allerhande posities en perspectieven van het naakte meisje. Wat een excuus voor geile hormonenjagers. Ma, pa ik ga een horrorfilm gaan huren… jaja 't zal wel! O ja, voor ik het vergeet maar eigenlijk is het bijzaak, er zwemt ook nog een naar lucht happende (?!?) zombie rond in nazi-uniform. U komt op dit moment niet meer bij van het schuddebuiken. En dit wordt nog erger. De camerashots onder water geven u het beeld van een diep meer, het meisje kan er duidelijk niet in staan (meer nog de zombie zwemt onder haar) en peddelt net met haar hoofd boven water door het kikvorsbladermeer.

De shots boven water geven dan weer een beeld waarbij het meisje staat in het water, haar edele evadelen tentoonspreidend, en daar zou zich dan nog een zombie onder bevinden??? Maar let op, het kan dus nog erger wanneer je tijdens de onderwaterbeelden de randen van een zwembad kunt opmerken. Ondertussen is het tot een worstelpartij gekomen tussen de jonge deerne en de zombie (let ook hier weer op het verschil tussen de staande shots boven water en de zwemmende shots onder water) waarbij de laatste als overwinnaar uit de bus komt door het meisje vampiergewijs (Rollin's filmachtergrond die boven komt drijven) in de nek te bijten en het bloed te drinken.

Blijkt dat die zombie, let vooral op zijn opvallende nepoog, niet de enige is in dat meer maar dat er zich een hele horde schuil in houdt die voor een tweede vrouwelijke slachtoffer zorgen. Ook hier, de wijze waarop is allesbehalve angstaanjagend. De groene zombie grijpt haar vast, de vrouw doet geen enkele moeite om tegen te strubbelen en beiden concentreren zich vooral op het juiste gebruik van het nepbloed in zakje. U wordt geacht te zien dat ook zij in de nek wordt gebeten en bloederig wordt leeggezogen. De inwoners (een zootje figuranten) nemen haar lichaam en dragen het naar de burgemeester. Die probeert wat medeleven te tonen aan de vader. Nu dat lukt uiteraard totaal niet, maar let op de emoties van de vader. Die zijn er gewoonweg totaal niet! Zijn dochter werd doodgevonden met beten en gapen in de nek. Die kerel ploft gewoon zijn dochter voor de deurstoep, doet haast geen moeite om haar kledij goed te leggen (dit is bepaalde delen afdekken) en acteert alsof het hem geen bal kan schelen.

Maar het verhaal moet verder gaan. Dus laat Rollin een journaliste opdraven die een stuk wil schrijven over 'the Lake of Ghosts'. Aanvankelijk staat de burgemeester weigerachtig tegenover de samenwerking ("come back tomorrow") waarna hij echter, ik weet ook niet waarom, van mening verandert en de vrouw meeneemt naar het salon om prompt de historieverhalen op te rafelen rond het meer (let op de spiegel wanneer die burgemeester en de journaliste naar het salon stappen: onze cameraman komt overduidelijk in beeld). In deze volgende momenten gaat u de mysteries van het meer ontdekken en zal het scenario in een vorm gegoten worden (maak u echter niet teveel illusies). In een notendop? Wel, we keren terug naar de Tweede Wereldoorlog waar we mogen veronderstellen dat een stelletje nazi's het dorp belegeren. Tussen de vliegtuigbommen - alhoewel je geen vliegtuig ziet en enkel maar uit wat moshoopjes zich ontploffingen voortdoen - redt één van die moffen een Franse bevallige dame. De uitgesproken reden voor haar om een scène later haar kleren te laten zakken en een goed partijtje te vrijen met onzen Duitser (ook dit gebeurt weer niet zonder fout: ons koppel ontmoet elkaar voor een hut in het holst van de nacht, als ze de hut echter binnenwandelen zie je doorheen de ramen de zon schijnen). U krijgt op dit moment één van de meest tenenkrullende erotische scène ooit. Niet alleen is de liefdessound op de achtergrond erbarmelijk, maar het vrijspel tussen de twee is zo onerotisch dat ik durf wedden dat je na deze film niet direct van de grond zal willen gaan. Het enige wat ze doen is hevig hun hoofden van links naar rechts draaien in de hoop eens de monden tegen elkaar te krijgen. De volgende dag zetten de Nazi's hun weg verder om juist op de kop negen maanden later terug te keren. Waarom juist op de kop? Onze Franse boerendochter heeft immers een dochter, Helena, gebaard. De nazisoldaat is dus vader geworden. Niet dat je de gepaste emoties daarbij van het gezicht kunt lezen, je moet die maar inbeelden. Maar hij heeft geen geluk want de soldaten vertrekken verder. Wat later worden ze door het Franse verzet (met o.a. de burgemeester) in een hinderlaag gelokt, dood geschoten en in de rivier geworpen. Dan verwacht je een verklaring waarom die nazi's nu opeens beslissen om als zombies het dorp aan te vallen maar euh die laat Rollin lekker voor zichzelf.

En wat je niet voor mogelijkheid houdt, gebeurd. Die ene nazispuiter keert terug naar de woonst waar hij zijn dochter voor het laatst gezien heeft (de moeder is ondertussen gestorven, waaraan weet ik ook niet). Die blijkt ondertussen een tiental jaar te zijn (de film zou zich dus kunnen afspelen in de jaren vijftig alhoewel je in de kledij, woningen, … daar niks van terug vindt). In een goeie geschifte horrorfilm begint deze te knabbelen aan zijn dochter, maar dit is een Z-zombiefilm, hier begint de zombie gewoon een vriendschap met Helena, meer nog hij beschermt haar van de andere zombies. Van een bizarre subplot gesproken.

Als je jezelf begint af te vragen, krijgen we nog wat nudity. Het antwoord is uiteraard bevestigend. Je krijgt ze zelfs in veelvoud. Blijkt dat een vrouwenbasketploeg (let echter op de volleybal (?) die ze bij zich hebben) hun opwachting maakt aan het meer. Probeer nu maar eens de tijd te meten tussen het uitstappen uit hun camionette en het zich ontdoen van hun kledij. Het zal u trouwens opvallen dat geen enkel van die jonge deernes lingerie hoeft te dragen. Dan sparen we wat pellicule uit, hoor ik Rollin op de achtergrond al zeggen. Hoe rapper naakt, hoe minder kosten, hoe beter. Slechts één van die dames (de anderen leveren schijnbaar geen verzet) weet te overleven en rent volledig topless naar het dorp om daar flauw te vallen (één van de figuranten kan trouwens haar lach niet bedwingen terwijl ze even naar de crew kijkt). De lokale bevolking beseft het, de zombies hun opstand wordt feller, ze moeten hardhandig ten strijde trekken.

Zombie Lake is voor mij een heuse ontdekking in het trashgenre. Ongetwijfeld hoort hij thuis in de top tien. Alles is gewoon zo over de top slecht dat het lachwekkend entertainend wordt. Regie, montage en muziek is totaal inconsistent. Bij sommige scènes stel je achteraf de vraag waarom ze in de film voorkwam en meestal moet je het scenario tussen de scènes door zelf nog breien. Dag en nacht worden door elkaar gebruikt alhoewel men in dezelfde scène zou moeten zijn, de onderwaterscènes zijn overduidelijk in een zwembad opgenomen, de acteerprestaties zijn erbarmelijk beneden peil (je lacht je een breuk wanneer een zombie iets te lang onder water was en naar adem moet happen), de make-up van de zombies is nooit zo slecht geweest (ok, het budget kan ultra-low zijn, maar gewoon wat groene verf hier en daar onwillekeurig en telkens weer verschillend op het gezicht kladden, neen dat maakt iemand niet scary, zeker niet wanneer die groene verf in bepaalde scènes door het water van het gezicht afbrokkelt! Met andere woorden, fans van ontbinding komen hier helemaal niet aan hun trekken), je ziet in bepaalde scènes de nepbloedzakjes, ga zo maar door, de lijst is helemaal nog niet af. Neen, een meesterstuk in de horror zul je niet zien, één van de meest hilarische zombieflicks ooit wel.

Aanvankelijk was het de bedoeling dat Jesus Franco himselve de regie in handen zou nemen. Echter, hij kwam niet opdagen. Het was de dag voor de opnames moesten beginnen en niemand wist waar hij uithing (beweert wordt dat hij het budget te klein vond, tiens). De productiemaatschappij Eurocin belde dan maar naar Jean Rollin, die op het punt stond met vakantie te gaan, om de regie de volgende dag op zich te nemen. Rollin hapte toe alhoewel hij nooit het script te zien kreeg. Het enige wat hij wist, was dat het over zombies ging en voorts was het de producer die iedere morgen uitlegde wat er moest gedraaid worden. "I never took this project seriously.", horen we hem zeggen en "Howard Vernon (die de rol van de burgemeester op zich neemt) was in that one. He knew what type of film he was appearing in, and I knew what type of film I was directing, so we had a lot of fun. Eurocin‚ is really a weird company. I am not really 100% sure, but I think they really believe in what they are doing. I mean, I believe they think films like Zombie Lake are good horror films! They live on another planet! It is so weird, it's good."

Vanzelfsprekend dat hij in zijn nopjes geweest zal zijn. De film en de zombies zijn gewoon een excuus om een heleboel knappe (echt waar) jongedames hun kleren te laten uittrekken. Je kan gewoon geen enkel meisje in de film aanduiden dat haar kleren aanhoudt en niet full frontal gaat (hoor ik u daar al zeggen, "ma, pa, ik ga een zombiehorrorfilm huren"; let echter op, er is ook een gekuiste versie op de markt met heropgenomen scènes waarbij het eerste meisje in de film en de vrouwenbasketploeg niet meer naakt zijn maar hun edele delen verhullen in lingerie of badpak). En voor de rest is dit dus 100 procent pure crap om van te smullen. Ongetwijfeld was dit de bedoeling geweest van de cast en crew en zullen ze geopperd hebben, als het slecht moet, dan doen we het heel slecht. Zodoende wordt het onmogelijk voor criticasters om de flick neer te sabelen. Men heeft immers de ballen aan het lijf (voor de vrouwen zijn dit, ja u weet wel) om met een project naar buiten te komen, klaar om zich te laten afslachten door een niet verder dan hun neus kijkende massa. Maar vergis u niet, omdat niks slechter kan zoals het is of zoals het zou kunnen zijn, heb je hier paradoxaal met een cinematografische genieparel te maken. Zie en geloof je eigen ogen niet.

Bruno Pletinck

Regie:
Jean Rollin

Cast:
Howard Vernon (The Mayor)
Pierre-Marie Escourrou (Nazi Soldier)
César Burner (Roger Whelman)

Frankrijk - Spanje / 1981 / 81 min

Verdeler
Arrow UK