****************
LE NOTTI DEL TERRORE
"I've always been terrified of the dead. I hope we're going to leave them in peace."

Dit is zo één van die legendarische zombiefilms die je gezien moet hebben om het te geloven! Het is pure cult, zo belachelijk slecht dat hij hilarisch goed wordt. Getekend Andrea Bianchi. Wanneer in 1979 zijn Italiaanse landgenoot Lucio Fulci enorm succes kende met zijn Zombi 2 (zelf een rip-off van Argento's versie van Romero's Dawn Of The Dead), groeiden zombiehorrorfilms als lijken uit de grond. Bianchi - voor alle duidelijkheid gezien zijn verwarrende voornaam, hij is van mannelijke origine - was er als de eerste kippen bij om mee te springen op de heuse zombieboom die toentertijd ontstond en reeds het volgende jaar liet hij Le Notti Del Terrore op het publiek los.

Voor Bianchi kan wel gezegd worden dat dit een hele omschakeling was in zijn oeuvre. Waar hij gedurende de jaren vijftig en zestig werkte als journalist en tv-regisseur, maakte hij in 1973 de overstap naar langspeelfilms met La Tua Presenza Nuda, zeg maar What The Peeper Saw als debuut. Met ook nog titels als Cry Of The Prostitute, Strip Nude For Your Killer en Confessions Of A Frustrated Housewife lijkt het u wel duidelijk te zijn dat zijn sector in het erotische lag. Van zijn laatste film voor zijn zombiespoof, Possession Of A Teenager, zijn er zelfs twee versies, een voor de softcore-, en een voor de hardcorefans. En jawel hoor, om zich voor te bereiden op zijn twee andere erotische films in 1980, kunt u hier in het begin wat genieten van zijn kunnen. Het blijft wel behoorlijk soft maar Bianchi wil ons als opwarmer effectief wat vlees opdienen. Zo is er een passionele vrijscène tussen Evelyne en haar man George terwijl hun zoon Michael komt binnenwandelen (voorafgegaan door de komst van een schaduw, wil hij zeggen hier komt een zombie). En wat doet de mama? Haar edele delen onmiddellijk verbergen onder de bedsprei? No way, ze stap uit bed, stapt in volle glorie tot het andere uiteinde van de kamer, neemt een te dunne lakenstof om dan enkel maar haar oase te bedekken en zo haar borsten ogenschijnlijk te laten pronken. Dan pas krijgt Michael de opmerking om de kamer te verlaten,… Van seksuele opvoeding gesproken.

Maar let op, Bianchi laat zijn filmverleden snel achter zich en laat zijn zombies tamelijk snel (nou ja, zij zijn traag) aandraven. Het scenario waarin ze terecht komen, is haast tekort om er een alinea aan te wijden. Maak ik volgende poging: een vader Abraham bebaarde professor bestudeert in een kasteel de magische praktijken van de oude Etrusken, iets met 't overleven van de doden. Wat hij moeilijk kan geloven, u al weet en ook gebeurt: overal rijzen er lijken op uit graftombes die in de professor een eerste hapklare brok zien. Op het kasteel nodigde de professor dat weekend ook nog drie koppels uit, één daarvan dus met een zoon (gelukkig maar voor de zombies, anders was hun wederopstanding een maat voor niks). Alhoewel eerst gedacht wordt aan wat romantisch gestoei, worden hun geile ideeën ("you look like a little whore but I like that in a girl") abrupt gestopt door de horde pierenzombies, allen uit op vers vlees, leaving no one alive. That's it. O ja, er is ook nog een Freudiaanse incestueuze subplot tussen de beangstigend vreemd uitziende Michael en zijn voluptueuze moeder Evelyne, een hoogtepunt bereikend wanneer Michael zijn hand laat glijden tussen haar benen ("mommy, I need to feel you near me, I need to touch you"). Jawel hoor, u leest dit allemaal nog goed. Zij geeft hem een kaakslag en hij rent huilend weg ("What's wrong? I'm your son!"). Ook hij zal ten prooi vallen van de zombies en zal een memorabele return maken wanneer hij als geile zombie zijn moeder weerziet (het heeft iets met tepels te maken …).

Alles wat een trashfilm nodig heeft, is hier in verwikkeld. En dan spreken we niet enkel over de afwezigheid van een verhaal dat bij deze soort films altijd ontbreekt (het hoe en waarom lijken uit Etruskië tot leven komen, heb je het raden naar). Over wat dan wel? Een overvloed aan bloederige scènes (meer dan eens zie je ingewanden uitgerukt en appetijtelijk opgegeten worden), toch wel goeie make-up en gore van de zombies (hier te danken aan Gianetto de Rossi, ook de hoofdverantwoordelijke daarvoor in Zombi 2 en andere Fulcifilms; hij maakt komaf met de schmink en laat zijn zombies maskers dragen zodat hij er lekker wormen en pieren in kan laten kruipen; eveneens brengt hij een remake van zijn fameuze eye-ballscène uit Zombi 2), één in het geheugen gegrifte doodscène (hier heb je er minstens twee: de eerder gemelde nipplescène en de scène waarin de meid van het kasteel vanop een balkon door een zeis wordt onthoofd waarbij ze eerst in de hand vanop afstand werd vastgepind aan de vensterrand), rampzalig slecht acterende acteurs (met lengtes voorsprong zal Michael, vertolkt door (de toen 25-jarige) Peter Bark, één van de meest bizarre en engste personages ooit zijn die je al bent tegengekomen, en dan nog één die zijn handen niet van zijn moeder kan houden. Bovendien wordt hij nog eens gedubd door een volwassene met een kindersterretje, kortom cultfiguur pur sang) en (porno)actrices (wanneer zij emoties moeten vertolken, is het echt lachen geblazen. Allen doen ze - misschien bewust - aan overacting.

Bekendste is Mariangela Giordano, vrouw van producer Gabriele Chrisanti, die niet de meest zachtaardige rollen toebedeeld krijgt van haar man. In zijn vorige films belandde een ijzeren pook in haar vagina, werd ze een been afgezaagd en werd ze in een frigo gedumpt, nu krijgen haar borsten het hard te verduren), afschuwelijk belachelijke dialogen (Mark: "You're turning into a great little model.", Janet: "Then I deserve a raise in pay.", Mark: "You're getting a raise from me all right, but it has nothing to do with money. Huh. Huh." Of je moet gewoon tijdens deze scène je ogen sluiten (een paar klinkers kunnen vergeten zijn in het nabootsen van de dialoog): Janet: "Oooo. Ooh. Aaah. Harder. Harder! Uuh! Go on...ummmm...aaaaah. Uuh! Uh! Oooh! Uh! Uh! Uh! Uh! Ah! Aaah! Aa-aaaah! Ah! Oh honey please. Aaah. Uh-aaaah! Uh-ah! Uh-ah! Uh-ah!", Mark: "Hold on, darling! Let me try another way.", Janet: "Uh. Uh. Uh. Aah-aaaaaaah! Oooo! Ooooh! Ooooah! Oh-ho! I can't stand it! Ooh! Ooh! God! Aa-aa-eeee! Mark! No-oooo! Ah! Aa-aah! Oh God! Oh-ho! Oh-hoooo! Aaaaaaaahhhh! Ah-ah-ah-aaaah! AAAAAAHH! WHOOOOOAAAHH! HO-HO-AAAAAAAHHHH!" En neen hoor, dit is geen uittreksel uit een seksscène, het is de jonge vrouw die gestrikt raakt in een dierenval. Maar zoals verder in de film zal opvallen: de pijn- of angstkreten van de personages lijken eerder op orgasmehoogtepunten, probeer maar uw lach in te houden) en over the top lachwekkende plotwendingen (het zal u opvallen dat de zombies intelligente wezens zijn die scherp uit de hoek kunnen komen als messengooiers, fysiek in goeie conditie zijn als muurklimmers, overweg kunnen met tuingerief en bovendien laatste overlevenden weten te verschalken door zich voor te doen als monniken (?!?).

Le Notti Del Terrore - naar de Nederlandstalige markt toe verkeerdelijk hertiteld als Zombie 3 om het zo een vervolg te laten lijken op Fulci's Zombi 2; echter Fulci zal samen met Bruno Mattei in 1988 zelf op de proppen komen met het vervolg Zombie 3 - is op zich niet om aan te zien, maar juist omdat de absurditeit van het verhaal en personages gekoppeld wordt aan een statische, abominabele regie met evenwel knappe gorescènes en originele doodseindes, mag beweert worden dat hij uitgegroeid is tot een trashfilm bij uitstek. Deze horror is humor, deze cult is top, dit is voor fans van het genre genieten met het funlampje roodgloeiend. En het is een film die zijn belofte "and everybody dies …" behoudt in de krachtige slotscènes. Hopelijk bent u dan al bijgekomen van het lachen.

Bruno Pletinck

Regie:
Amando De Ossorio

Cast:
Maria Elena Arpon (Virginia White)
Lone Fleming (Betty Turner)
César Burner (Roger Whelman)

Spanje-Portugal / 1971 / 86 min

Verdeler
Dutch Film Works