Homepage filmsalon
****************
VIDANGE PERDUE

REGIE:
Geoffrey Enthoven


*********


MET:
Nand Buyl

Marijke Pinoy

Viviane De Muynck

*********


België / 2006 / 90 MIN.
*********


Verdeler:
Cineart

Krasse knarren laten niet over zich heen lopen!

Geoffrey Enthoven mag dan voor de meeste mensen een nobele onbekende zijn, de Gentse regisseur brengt met Vidange Perdue reeds zijn tweede film. In 2001 werd zijn debuut, Les enfants de l’ amour, vertoond op het 27ste Internationaal Filmfestival van Vlaanderen-Gent. Hiermee kaapte Enthoven wel de Publieksprijs weg, maar de film verdween vrij gauw en zonder al te veel aandacht onder het stof des tijds. Dan wordt toch gehoopt dat Vidange Perdue het beter zal doen. De film maakt deel uit van de prestigieuze Faits Diversreeks en lijkt - net als de vorige delen uit die reeks - ook nu bijzonder interessant.

Enthoven heeft een boodschap en die luidt: “Koester uw bejaarden!” Lucien Knops (Nand Buyl) weet maar al te goed hoe het voelt om te worden opzijgezet. Je brengt je kinderen groot, naar eigen goeddunken en hopend dat ze je later niet vergeten, maar vaak draait het net iets anders uit en wordt ‘den ouwe’ een blok aan het been. Lucien ging na de dood van zijn vrouw bij dochter Gerda inwonen, voor het gemak, maar samenwonen blijkt al na enige weken niet zo evident. Lucien jaagt Gerda met zijn eigenzinnige karakter de muren op, haar enige repliek is oeverloos te lopen mekkeren over rusthuizen en mobilehomes. Trop is nog steeds te veel en zoals er een tijd is van komen, is er ook een van gaan. Lucien besluit terug in zijn eigen huis te gaan wonen, maar het leven als alleenstaande blijkt hem niet bijster te bevallen.

Wanneer kleindochter Julie naar Parijs trekt, Luciens scharrel Mathilde in het ziekenhuis belandt en ene Sylvia in de buurt komt wonen, voelt Lucien zich als een vreemde in zijn eigen huis. Enthoven schetst op een bijzonder treffende manier hoe ook een ouderling op een bepaald ogenblik nog uit het leven wil breken. Uiteraard valt veel van die verdienste toe te schrijven aan de uitmuntende Nand Buyl, maar het afwisselende scenario geeft de schare rasacteurs natuurlijk wel de perfecte voorzet. Viviane De Muynck wordt als Mathilde de personificatie van “Hell hath no fury like a woman scorned” en Marijke Pinoy geeft op haar eigen typische manier gestalte aan Sylvia, de vrouw die Lucien - zeer tot ongenoegen van zijn familie - leert hoe hij zelfstandig kan leven. Leeftijd blijkt geen obstakel om op korte tijd een intense vriendschapsband te scheppen, en zelfs in de winter van zijn bestaan kan men nog heel wat levenswijsheid ontdekken. De constante dynamiek en uitstekende verto! lkingen verheffen deze film tot een knap verhaal waarvan ook niet-Vlamingen de waarde zullen onderkennen, al blijft de kans dat Vidange Perdue de geschiedenis ingaat als onverdeeld succes bijzonder klein. Het soms vreemd gekaderde camerawerk kun je nog enigszins verdedigen, maar de bijwijlen trage tot zelfs ronduit slome montage haalt uit sommige scènes meer intensiteit dan de film goed doet. Hierdoor krijg je te maken met het gevreesde kabbeleffect, vrijblijvend turen, zonder echt te worden gegrepen door Luciens schreeuw om respect.

Jammer toch, met meer diepgang had deze film op heel wat festivals hoge ogen kunnen gooien, terwijl hij nu steeds net naast een selectie grijpt. Ondanks deze artistieke keuzes mag je Vidange Perdue toch gerust een meer dan aanvaardbare en vooral heel herkenbare volkse film noemen. Zeg nu zelf, met zo een affiche moet je toch wel wat te bieden hebben, niet?

Tom De Vreese