Homepage filmsalon
****************
SYMBOL

REGIE:
Matsumoto Hitoshi


*********


MET:
Matsumoto Hitoshi

David Quentero

Luis Accinelli

*********


Japan / 2009 / 93 MIN.
*********


Verdeler:
TBC

The Boy In The 'bollekes' Pyama

Gelukkig zijn er nog films te vinden die wat betreft onderwerp en uitwerking zo hard de stempel van de eigenzinnige makers doordrukken dat je als kijker niet goed weet hoe je je erbij moet voelen. Bij deze Symbol moet je de rit gewoon ondergaan en de manier waarop het geheel geïnterpreteerd kan worden gewoon nemen voor wat het is. Tja, een beetje zoals het onderwerp van deze film: het leven nemen zoals het is, ook al moet je dikwijls puzzelen om verder te geraken.

De premise wil dat er een man wakker wordt in een witte kamer, aangekleed in een bolletjespyama, niet goed wetende waar hij is en wat er gaande is. Roepen, tieren en om hulp schreeuwen haalt allemaal niks uit. De muren aftastend naar een uitgang ontdekt hij een mysterieus knopje tegen de muur. Eenmaal hij daar op drukt, volgt er een elektronisch geluidje en komen er allemaal naakte engeltjes uit de muur. Die lachen, maken plezier en amuseren zich rot om even later terug in de muur te verdwijnen. Juist één klein, nog niet volledig ontwikkeld, deeltje van de jongenslichaampjes blijft uit de muur steken zodat er duizenden knopjes op de muur staan. Uit nieuwsgierigheid begint de man op de knopjes te drukken. Telkens gebeurt er iets in de kamer: ofwel komt er eten uit de muur, een voorwerp, iemand die eventjes de kamer binnenkomt. Ten einde raad blijft de man maar op de knopjes drukken, merkend dat hetzelfde knopje éénzelfde ding vertegenwoordigd, tot hij op een knop drukt die een schuifdeur in beweging zet die maar zo kort openblijft zodat hij er niet door kan. Blijkt heel dit systeem een puzzel te zijn die moet worden opgelost om eruit te geraken. De man wenst zichzelf meermaals veel succes.

Dit is zowat de aanloop van het verhaal zoals dit wordt beschreven in verschillende infobladen. Eenmaal de film start denk je echt dat je in de verkeerde film bent binnengestapt. De actie begint ergens in Zuid-Amerika, ook al is dit een Japanse film, waar een non achter het stuur van een camionette onverschrokken door de woestijn rijdt. Zij gaat een man halen die naar een stadje moet en met zijn kleinzoon naar een catchwedstrijd gaat kijken van diens vader. Wisselend wordt het verdere relaas vertelt van de man in de kamer en de catchwedstrijd. Als kijker weet je niet wat beide verhalen met elkaar te maken hebben maar plotseling gebeurt er een interessante twist in het verhaal die zijn gelijke niet kent.

Regisseur Matsumoto Hitoshi heeft waarschijnlijk een volledige plantage wiet opgerookt toen hij aan deze film begon. Dit surrealistisch verhaal heeft manga-invloeden, is kunstzinnig en weet op zeer amusante manier de kijker in de ban te houden recht naar het psychedelische einde. Het is een beetje het leven zoals het is maar dan extreem uitzinnig uitgebeeld met de nodige schwung. Deze filmervaring zal je niet al te snel vergeten en reikhalzend zit je al te wachten op de volgende film van deze regisseur. Het is een kleurrijke provocatie om de warrige wereld waarin wij leven uit te beelden. Missie gelukt. Wacko wacko

Patrick Van Laer