Homepage filmsalon
****************
*******

REGIE:
Edgar Wright


*********


MET:
Simon Peg (Shaun)

Nick Frost (Ed)

Peter Serafinowicz (Pete)

*********


USA / 2004 / 99 MIN.
*********


Verdeler:
UIP

"A romantic comedy. With Zombies."

Zie hier het rom-zom-com genre, een romantische zombie comedy, gerezen uit het heilige land van de Queen ("Kill the Queen! What? The Music!") alwaar de distributeurs de release met twee weken dienden uit te stellen omdat de titel gelijkenissen durfde te vertonen met die andere nieuwe slashzombiefilm Dawn Of The Dead. Het zal hen allesbehalve windeieren hebben opgebracht, want in een mummie van tijd haalden ze een grotere box-office recette dan hun Amerikaanse concurrent en ontstond er in het saaie grijze stijve eiland zelfs een hype rond de film. Waarschijnlijk zullen deze zombies in onze contreien niet met zo'n vaart lopen maar we kunnen er niet om heen dat er een vernieuwende film appetijtelijk wordt voorgeschoteld waarbij men gul is met de gore maar nog royaler is met de lachsalvo's.

Meet Shaun, 29 jaar oud, een ordinary guy met een ordinary gehate elektricien job (waarvan de winkel de naam Foree Electronics draagt; Ken Foree was een hoofdrolspeler in de originele Dawn Of The Dead) die vastgeroest zit in zijn ordinary life. Hij zit opgescheept met de oud-studentenmaat, nu stadslul en "Fuck-a-doodle-doo!" - Pete en lazy werkloze schetenlater Ed waarmee hij elke avond in de Winchesterpub Britse pinten achteroverslaat. Ook al beseft Shaun dat hij het levensroer moet omdraaien, hij houdt teveel van zijn routine wat voor zijn vriendin een doelloos hoogtepunt heeft bereikt en ze verbreekt dan ook de relatie. Op het moment dat het voor Shaun niet slechter meer kan, wordt Engeland overrompeld door een oncontroleerbaar virus waardoor de doden tot leven komen om de levenden te verorberen. Daarna heeft de film en Shaun één doelstelling voor ogen: zijn moeder gaan redden alsook Liz en haar eveneens terugwinnen. Dat dit niet letterlijk zonder slag of stoot zal lukken (zie de cricketbatscènes) zal niet alleen hij maar ook u geweten hebben.

De film biedt een assortiment van amusementen aan een uitgebreide waaier van persoonsinteresten. Je hebt een heleboel bloederige scènes gekoppeld aan thrillermomenten weggelegd voor de echte horrorfans (net zoals in Day Of The Dead wordt er iemands ingewanden door zombies uitgerukt op een geslaagde grafische wijze; ook bij andere slachtoffers zien we ze wat lichaamsdelen verliezen; mijn lievelingsscène was de ongelukkige spietsscène in het begin van de film), je hebt enkele hilarische dialogen ("No it's not. It's fucking Sunday. And I've got to go to fucking work in four fucking hours 'cos every other fucker in my fucking department is fucking ill! Now can you see why I'm so FUCKING ANGRY?"; "Fuck yeah!"), visuele instincters (wanneer Shaun door de gouden gids bladert op zoek naar een visrestaurant stuit hij op Fulci's restaurant, een knipoog naar Italiaans horrormeester Lucio Fulci) en parodieknipogen naar andere zombiefilms (Ed die aan de telefoon naar Shaun's moeder roept "We'r coming to get you Barbara", een quote die je in het begin van Night Of The Living Dead kan horen; ook o.a. 28 Days Later wordt op de korrel genomen), je hebt zelfs de typische Britse romantiek die aan bod komt. De soundtrack is al in positieve zin even geschift te noemen. Wanneer Shaun en Ed dronken en realiteitsonwetend de pub verlaten en de eerste zombies mompelend door de straten slenteren wordt de jaren '80 hip-hop song White Lines (van Grandmaster Flash & Melle Mel, u kent het wel: something like a phenomenom…) gemixt met de zombiegeluiden, tevens worden fragmenten gebruikt van Goblin van de originele Dawn Of The Dead, LP's van The Dire Straits en Sade worden naar de hoofden van de zombies gegooid (Prince en Stone Roses werden gespaard) en last but not least werd Queen het zwijgen opgelegd tijdens één van de hoofdscènes van de film.

Ok, Shaun Of The Dead is een horrorparodie, specifieker een zombieparodie maar de film doet dit met een gevoelswaardige dosis van respect waardoor hij zich zo weet te onderscheiden van bijvoorbeeld een Scary Movie. Edgar Wright en Simon Pegg, makers van de Britse populaire sit-com Spaced, zijn de bedenkers, de eerste neemt ook nog eens de regie op zich - niet spectaculair, je merkt dat het geen grote pondproductie is alhoewel het make-up departement de zombies van Romero qua spectaculariteitsgraad ver achter zich laat - terwijl de tweede de rol van lovely loser Shaun glans geeft met geslaagde one-liners als "Come get it! It's a running buffet!" Ook de andere acteurs hebben allen iets te maken met de hypeserie (tot zelfs de zombiefiguranten toe die gerekruteerd zijn via de Spaced Out website) met Peter Serafinowicz (Darth Maul in Star Wars: The Phantom Menace) als topper in de rol van Pete. Voorts krijgt u ook de Timesplitters 2 gamende Nick Frost (Ed), lief snoetje Kate Ashfield (van o.a. The War Zone als Liz), blonde bom Lucy Davis (Dianne), oetlul Dylan Moran (David), de verwarrende Penelope Milton (van o.a. Calender Girls als Barbara) en een glansrijke Bill Nighy (vorig jaar nog in Love Actually en Underworld als kill Phil).

Shaun Of The Dead zal één van de beste horrorkomedies zijn die u de laatste jaren gezien zult hebben, de gimmicks en gags zijn verfijnd, respectvol (Romero kreeg op voorhand het script zelfs ter hande) en bovenal grappig waarbij men er in een inventieve en geslaagde manier in slaagt dit te combineren met wat horrorgore en ons doet uitkijken naar een sequel die volgens één of andere (persoonlijke) geruchtenmolen From Dusk Till Shaun zou kunnen heten. Dit is likkebaardend voer voor horrorfans zoals ondergetekende. Have fun!

Bruno Pletinck