Homepage filmsalon
****************
BALADE TRISTE DE TROMPETA

REGIE:
Alex de la Iglesia


*********


MET:
Carline Bang

Carloes Areces

Antonio de la Torre

*********


Spanje / 2010 / 90MIN.
*********


Verdeler:
Cineart

Een lach en een traan

Alex de la Iglesia ( Dia de la Bestia, The Oxord Murders) is al jaren n van de toonaangevende Spaanse regisseurs in het horrorgenre. Met A Sad Trumpet Ballad gooide hij verrassend hoge ogen op het Filmfestival van Veneti. Na het halfbakken The Oxford Murders' geeft deze triestige ballade blijk van een stijgende vorm bij de regisseur maar met de nodige opmerkingen.

De film opent sterk met een flashback naar eind jaren dertig wanneer de republikeinen zich hopeloos trachten te verzetten tegen het allesvernietigende fascisme. Een duo clowns (een droeve en een lachende) wordt bewapend met hakmessen tijdens een hopeloze verrassingsaanval tegen een fascistisch legioen. Tijdens een schitterend gefilmde scne hakt de lachende clown fanatiek in op de oprukkende fascisten met zijn besmeurde machete. Voor de ogen van zijn zoon wordt hij door de fascistische commandant afgemaakt. De zoon wordt opgesloten en zint op wraak.

We maken een sprong in de tijd en belanden in 1973. De zoon is ondertussen in de voetstappen van zijn vader getreden en heeft een job als clown in een circus. Echter hij is een 'droevige clown' en wel een hl slappe en gefrustreerde. Wanneer hij wordt verleid door de mooie acrobate (rol vertolkt door de la Iglesia's vriendin Carolina Bang) krijgt hij een nieuwe stimulans die echter een knauw krijgt wanneer ze haar passie geeft aan de 'vrolijke clown' die haar regelmatig afslaat en vernedert. De vrouw speelt al haar charmes uit en zoekt zijn schouder op om uit te huilen na een zoveelste aframmeling van haar brute vriend. Wanneer hij beseft dat ze wel altijd zal teruggaan naar haar vriend ontsteekt hij in woede en verminkt zijn gezicht zodat hij altijd met een lelijke grijns rondloopt. Wat dan volgt is een bloedige confrontatie tussen de twee clowns met als inzet de mooie Natalie.

Het briljante van de openingsscne doet het beste verhopen en de strijd tussen de clowns die symboliek staat voor de strijd tussen de republikeinen en fascisten is een uitmuntend idee. Na een tijd verstrikt De La Iglesia zich in de metaforen en het hele verhaal rond de moordenaar van zijn vader en de wraak van Javier ontspoort tot een onsamenhangende en nutteloze opeenvolging van scnes die tegendraads werken. Gelukkig komt de film terug onder stoom in de laatste twintig minuten en de ultieme confrontatie tussen de Natalia, Javier en Sergio is een schot in de roos.

De vertolkingen van de drie hoofdpersonages zijn uitstekend: langs de ene kant Javier de droevige (Carlos Aceres) die als lamme goedzak wordt misbruikt door de sadistische lachende clown Segio (Antonio de la Torre) en de bloedmooie Natalia vertolkt door Carolina Bang die zich keer op keer onderwerpt aan haar meester Sergio. Alex de la Iglesia heeft als regisseur een rit met hindernissen: bijwijlen schitterende vondsten en scnes die afgewisseld worden door zwaarwichtige metaforen die het hoofdverhaal ondermijnen. De film blijft ondanks die opmerkingen overeind en we kijken zeker uit naar de volgende creatie van De la Iglesia.

Pat Cronenberg