Homepage filmsalon
****************
***************

REGIE:
Paul W.S. Anderson


*********


MET:
Milla Jovovich (Alice)

Sienna Guillory (Jill Valentine)

Oded Fehr (Carlos Olivera)

Jared Harris (Dr. Ashford)

*********


USA / 2004 / 94 MIN.
*********


Verdeler:
Paradiso Filmed Entertainment

"We thought we had survived the horror, but we were wrong." Inderdaad.

Hmm. Sequels. Er is de ongeschreven filmwet dat die bij voorbaat gedoemd zijn om minder kwaliteit te geven dan hun eersteling. Dit jaar hebben we er eigenlijk nog niet zo gek veel gehad. Ruwweg kom ik bij Jeepers Creepers 2 (de wet klopt), Les Rivières Pourpres 2 (was nog campy), Scooby Doo 2 (enkel mijn hond die ik niet heb heeft die gezien), Kill Bill: Vol. 2 (sorry Quentin maar ik was wat ontgoocheld), Spider-Man 2 (de wet klopt) en Shrek 2 (zowat de enige die zoals zijn voorganger van begin tot einde kon overtuigen) schieten mij voor de geest. En nu was het tijd om het vervolg van Resident Evil op het publiek los te laten. Omdat Milla's bijzit, Paul W.S. Anderson, zich liever bezig hield met de science-fiction battle Alien Versus Predator - maar toch nog het overzicht behield over het project door het scenario, uhum, neer te pennen en als producer op de set richtlijnen te kunnen verschaffen - gaf hij de regieopdracht door aan Alexander Witt, het leven gezien in 1952 in Chili. Kent u die? Waarschijnlijk niet omdat hij hier aan zijn debuut toe is. Echter daarvoor kende hij naam en faam als assistant director of director of photography van toch wel succesvolle films als Pirates Of The Carribean, The Bourne Identity, Black Hawk Down, Gladiator, Speed en nog tal van noemenswaardige projecten. In zijn filmbagage schuilt dus een grote dosis van vakkennis waarbij je nieuwsgierig kunt uitkijken wat hij ermee aanvangt.

Bovendien vond ik de (eerste) trailer van deze Resident Evil: Apocalypse - waar ze producten van de Umbrella Corporation voor huidregeneratie aanprijzen - één van de beste dit jaar. En ik was duidelijk niet de enige aangezien deze door Marcus Nispel (van de Texas Chain Saw Massacre remake) geregisseerde opwarmer gedurende een half jaar maar liefst 8,5 miljoen keer gedownload werd.

Maar toch, de wet wordt weeral bevestigd. De sequel is slechts een schim van de originele en voelt banaal, ja zelfs onbenullig en lullig aan. U kent het einde van de eerste Resident Evil (geen schrik indien van niet, u krijgt een twee minuten durende uitleg van het originele gebeuren) wat meteen het begin is van de tweede. Het lijkt zowat op de beginnende scènes van 28 Days Later doordat het in Raccoon City even stil, leeg, verlaten en vernield is, alleen minder superieur. Uithoeken van Toronto bieden niet dat zelfde indringende karakter als Londen. Maar blijkt dus dat na heropening van 'The Hive' de zombies hun eetlusttocht bovengronds hebben voortgezet en eigenlijk lelijk huis hebben gehouden. Echter, de echte evil people, staatsmensen en militaire leiders zeg maar, hebben er niks beters op gevonden dan hun Raccoon City zoals oude middeleeuwse burchten in of is het uit te sluiten van de buitenwereld. Ze plaatsen zichzelf dus in quarantaine en laten daarbuiten de zombies en de nog levende mensen elkaar uitmoorden. Daarbij onze drie vrouwelijke - joehoe -hoofdkarakters. Uiteraard Alice, die genetisch geperfectionaliseerd blijkt te zijn door een horde wetenschappers en zich ontpopt tot een ware vechtmachine, herkenbaar karakter uit de Capcomgames Jill Valentine, die gewoon tot doel heeft om het personage Rain van Michelle Rodriguez te vervangen en een televisiejournaliste die met haar digitaal cameraatje sensationele beelden weet te schieten voor het nageslacht. Onderweg pikken ze ook nog aan hun lot overgelaten politieagenten - "we're assets, expendable assets... and we've just been expended" (Oded Fehr van de mummiefilms neemt de grootste rol hierbij op) - en een voor zombiehoeren (echt waar!) uitwijkende ghettoboy (Mike Epps die heel af en toe wat komische noten op zijn zang heeft) op. Hoe zouden ze kunnen overleven? In Raccoon City bevindt zich een belangrijke rolstoelgekluisterde professor (Jared Harris die niet goed weet welke emoties te tonen) wiens dochter echter nog levend rondzwerft tussen het ondood gespuis. Weten ze haar te redden, dan belooft hij hen een uitweg. En zo begint het zoekspel, waarbij ze onderweg lustig hun frustraties van zich kunnen afschieten op zombies, vergeten dat munitie niet onuitputbaar is zoals in videospelletjes en dan overrompeld worden door zombies. Extra probleem is het project Nemesis (oorspronkelijk ging de film Resident Evil: Nemesis heten maar doordat de Star Trek reeks in 2002 op de proppen kwam met hun Nemesisfilm veranderde men de naam), een genetisch gepantserde kleerkastzombie in rubberoutfit die fungeert als killing machine en eigenlijk, in gemuteerde versie dan toch, veel weg heeft van die andere Resident Evil overlever Matt (honderden kogels worden op hem afgevuurd en het doet hem niets, uiteraard niet klungels, hij heeft dat zombiekarakter; aangezien zijn afschuwelijke maar niet overtuigende griezelface niet beschermd is, waarom daar niet op schieten aangezien zombies daar toch wel zeer allergisch aan zijn? Maar dan kon men waarschijnlijk niet genoeg fakekogels verschieten). Hoe loopt het af? Na het nutteloos geschiet, nutteloze scènes met zombies die uit graven opduiken (gaan zombies nu ook al verstoppertje spelen?), nutteloze en niet verder reikende dialogen als 'come on', 'look out', 'behind you' 'shit' of 'fuck' en een compleet van de pot gerukte love-story (komt Beauty And The Beast iemand bekend voor?) volstaat het om te zeggen dat u wordt opgewarmd voor een volgende sequel.

Milla Jovovich mag dan wel mooi wezen alhoewel ze er wilder uitziet dan anders, acteren kan ze hoegenaamd niet maar ook de andere karakters lopen er niet meer bij dan voor spek en bonen. Jawel hoor, de Britse Sienna Guillory als Jill mag er wel degelijk wezen, misschien zelfs sexier als Milla, maar lijkt teveel een kopie te zijn van Jennifer Garner uit Alias en geeft met deze film niet direct haar visitekaartje af in Hollywood. Sandrine Holt als tv-journaliste kan in de film enkel pronken met een leuke, misschien zelfs, alhoewel dat woord helemaal niet past bij de film, originele doodscène.

Trouwens here Witt, wat was dat met die doodscènes, normaliter de hoogtepunten binnen een zombiefilm waarbij de gore botviert en het bloed rondgutst? Hier is het allemaal te onduidelijk in het donker gebracht en flitst men haast onmiddellijk over naar de volgende scène. Dit is toch geen Blair Witch Project waar je alles aan de verbeelding overlaat? Als je weet dat je een slechte film aan het maken bent, moet je dat zeker bij een zombiefilm compenseren met over the top doodseindes die tegelijkertijd origineel vernuftig en grappig bloederig zijn. Zeg maar wat knipoogjes geven naar de cultfreaks. Vergeet het hier maar, de actie is slecht, te donker en zonder visuele flair in beeld gebracht, de montage te snel, men wil beginnen aan een climaxgoretaart maar men eindigt al bij de deeg, en het is dan nog geen bladerdeeg. Neen, de regie liet de wensen over.

Resident Evil: Apocalypse is klaar om Now met een uitdrukkelijk uitroepteken achter zijn titel te krijgen. Het is een hersenloos, oorverdovend amalgaantje van mislukte low budget horror en goedkope vervelende actie met erbarmelijke special effects en helemaal uit te tijd zijnde zombies die enkel lijken te waggelen, kreunen en zeveren (en wat was dat met die Fulciwormen die uit de ogen van een zombie kwamen gekropen?). Eigenlijk voelt de film aan als willen ze een concurrent zijn van de dit jaar verschenen Dawn Of The Dead remake. Daarvoor missen ze euh alles wat die remake groot maakte. Geen knock your socks off intro, bleke karakters, geen inspanningen om iet of wat een plot af te leveren, geen scary moments, te tamme en gefakete zombies, slecht in beeld gebrachte actie en ridicule horror. Zelfs de fans van de computergames zullen ontzettend ontgoocheld zijn.

Bruno Pletinck