Homepage filmsalon
****************
LENA

REGIE:
Christophe Van Rompaey


*********


MET:
Emma Levie

Niels Gompert

Jeroen Willems

*********


NL / 2011 / 119 MIN.
*********


Verdeler:
BFD

Olalalalaaaa Lenaaaa

In 2008 maakte de Gentenaar Christophe Van Rompaey internationaal furore met Aanrijding in Moskou. Zijn bescheiden, charmante debuutfilm, gesproken in het Gents, over een huisvrouw die haar hart verliest aan een trucker, viel in vele landen, festivals en categorieën in de prijzen waaronder niet in het minst op het prestigieuze Cannes Film Festival.

Voor zijn tweede film Lena trekt hij naar Rotterdam. Dit op vraag van Mieke de Jong die sinds 1995 scenario’s schrijft voor film en televisie. Het tienerdrama ging op het Filmfestival van Gent in de Theaterzaal van de Vooruit in premičre. De wereldpremičre vond eerder plaats op het Festival van Toronto. Ook op het Festival van Warschau werd de film warm onthaald.

Emma Levie (indrukwekkende gedurfde vertolking) speelt Lena, 17 jaar, mollig, onaantrekkelijk, eenzaam en hunkerend naar liefde. Ze doet haar stage als kinderverzorgster in een kinderdagverblijf waar ze graag gezien wordt. Samen met haar gefrustreerde en voortdurend aan de telefoon hangende moeder van Poolse komaf woont ze in een kleurloos appartementje. Van liefde en geborgenheid is geen sprake. Van verwijten des te meer. (‘Het nijlpaard komt net binnen’). Lena zoekt dan maar genoegen in snelle, vreugdeloze neukpartijen. Geen enkele jongen wordt op haar verliefd. Maar het gelukkigst voelt ze zich als ze linedance doet. Wanneer ze echter de knappe Daan ontmoet, krijgt haar leven een totaal andere wending. Hij is de jongen waar veel meisjes van dromen. Ze voelt zich door hem uitverkoren. Hij schaamt zich niet voor haar. Een wereld van geluk komt op haar af. Ze beslist haar moeder te verlaten en in te trekken bij Daan en zijn vader, sinds jaren weduwnaar, en nog slechts een schim van zichzelf. Stilaan komt Lena er achter dat Daan vol leugens zit. Ze besluit alles in het werk te stellen om haar prille geluk te behouden.

Met Lena levert Van Rompaey geen romantische komedie af. De film oogt grauw en straalt tristesse uit. Net als de gebroeders Dardenne en Ken Loach zet hij de camera op het nekvel van de acteurs. Hij zadelt de kijker met dubbelzinnige gevoelens op. Zo zijn er momenten vol medelijden met het hoofdpersonage dat bij de minste aandacht, aanraking helemaal zichzelf verliest en geen enkel gevoel voor realiteit meer heeft. En anderzijds is er opluchting. Opluchting als Lena, eenmaal ze er alleen voorstaat, zich ontpopt als een zelfstandige, rebelse tiener die tot heel veel in staat is om haar geliefde te beschermen. Maar vooral is er de eindsequentie die bij de keel grijpt: Lena die zwijgzaam maar met een gelaatsuitdrukking van fuck the world in de camera staart!

Hoewel Lena bevolkt is door een Nederlandse cast is het is een Belgische film. Co-producent is A Private View, het bedrijf van Jean-Claude Van Rijckeghem en Dries Phlypo die Aanrijding in Moscou produceerde. Flarden muziek zijn er van Daan en Amatorski. De cast wordt aangevoerd door Emma Levie (studente aan de Rietveld academie) die met haar lichaamstaal en expressie moeiteloos gestalte heeft aan haar veelzijdig personage. Niels Gomperts overtuigt als Daan. En Jeroen Willems (Komt een vrouw bij de dokter) is alweer uitmuntend in zijn (ondankbare) rol als de labiele vader van Daan. Agata Buzek, dochter van de voorzitter van het Europees parlement, neemt de moeder van het hoofdpersonage voor haar rekening.

Lena is een film die nazindert!

Linda Crivits