Homepage filmsalon
****************
KOMMA

REGIE:
Martine Doyen


*********


MET:
Arno Hintjes

Valerie Lemaitre

Edith Scob

*********


België / 2006 / 85 MIN.
*********


Verdeler:
Cineart

Zeer verdienstelijke poging tot worst movie ever

Wie dacht dat het zombieseizoen er al op zat, kijkt maar beter goed uit. Arno (de echte) wurmt zich tijdens de eerste vijf minuten van Komma in onvervalste slome stijl uit een lijkzak en gaat dan ook maar meteen de bewaker te lijf. Geen herseneter helaas, gewoon te veel gezopen en dood verklaard - het zal hem wel vaker overkomen. Arno vertolkt de rol van Peter De Wit, een man waarover we helemaal niets weten, behalve dan dat hij in het lijkenhuisje de portefeuille en voor het gemak ook de identiteit van ene Lars Erickson overneemt. Vervolgens neemt hij zijn intrek in het Brusselse Sheraton en zwerft hij af en toe wat door de Brusselse straten. Voilà, dat is het concept van de film. Zijn er nog vragen?

De vragen zijn helaas heel erg talrijk. De man die zichzelf Erickson noemt, ontmoet op een van zijn nachtelijke exploten een jonge kunstenares in de Ravensteingalerij. Lucie is kunstenares, ligt wat overhoop met haar moeder en lijdt nu blijkbaar ook aan plotse amnesie. Erickson is nu toch al een hele film aan het liegen, en dus maakt hij haar (en zichzelf) achtereenvolgens wijs dat hij haar lief is, haar ex en haar redder. Plots zitten we met zijn allen in een gezellig Beieren vol sneeuw, een groot kasteel en mannetjes met vreemde hoedjes en Lederhosen en dan is de film gedaan - fijn. Nee, niet fijn! Zeer integendeel zelfs. Over beide hoofdpersonages weten we om het bot te stellen geen fluit. Ze zijn al even wazig als de hele film die zichzelf hopeloos verliest in hoogdravende symboliek - of wat daarvoor moet doorgaan. Een dode die weer levend wordt, iemands identiteit steelt en een absurde relatie aangaat met een onevenwichtig vat wannabe-kunstenares? Laat ons niet lachen. Dit is werkelijk ontstellend zwak, onsamenhangend en ook nog eens tergend traag gefilmd.

Valérie Lemaître vertolkt de rol van Lucie zeker niet slecht, al zijn er om een verwarde kunstenares te spelen wellicht ook geen speciale vaardigheden vereist. Arno speelt niet, die is gewoon zichzelf en wat Lucies moeder en geminachte verloofde in de film lopen te doen is tragisch verwaarloosbaar. De uitleg over de titel is mogelijk nog belachelijker. In het Zweeds betekent Komma zoveel als komen of terugkomen. De hele film staat voor het terugkomen, het overgaan van personages van een soort flou naar een niet al te concreet - en de regisseur vond het ook gewoon goed klinken. Kun je dat nu geloven! Wat een regelrechte onzin kraamt die Martine Doyen toch uit? Om het helemaal in de soep te draaien haalt ze er zelfs bijkomende verwijzingen naar Doornroosje bij en een "spannende" soundtrack van Jeff Mercelis (waar hebben we dat nog gehoord?)!

Martine Doyen mag dan met haar bejubelde kortfilms, enkele prijzen en de steun van La Parti Production (die nog maar eens hun steun verlenen aan een twijfelachtige film) staan zwaaien, dit kan in de verste verte niet door de beugel. De enige memorabele scène komt van een dikkerdje met een gitaar die in een Chinees restaurant met een verschrikkelijk hoog stemmetje (en in het Chinees) voor een halfineengezakte Arno aan het zingen gaat. Als dat het hoogtepunt van de film is, dan kun je dit maar beter verkopen als foltertuig dan als bioscoopfilm. Misschien helpt het als je helemaal lazarus bent en krijgt de film een mystieke extra dimensie, maar wie heeft daar nu zin in? Als Doyen van plan is om nog zulke misbaksels te regisseren, heeft ze geen komma meer nodig, maar kan ze wellicht meteen een punt achter haar carrière zetten.

Tom De Vreese