Homepage filmsalon
****************
******

REGIE:
Joachim Lafosse

*********

*********


MET:
Kris Cuppens

Catherine Salee

Vincent Cahay

*********


België / 2004 / 67 min.
*********


Verdeler:
Cinelibre

Schokkend echtscheidingsdrama

In zijn eerste langspeelfilm Les Enfants de l'amour toonde de Gentenaar Geoffrey Enthoven de niet te onderschatten wonden die een echtscheiding bij kinderen teweegbrengt. Ook de Franstalige Brusselse filmregisseur Joaquim Lafosse, zelf een kind van gescheiden ouders, neemt deze problematiek in Folie Privée, een vrije adapatie van het Medea-thema, onder de loep. Samen met de Vlaams-Brusselse acteur, scenarist, regisseur en Rits-docent Kris Cuppens, zelf een gescheiden vader, schreef hij het scenario dat met beperkte middelen op een tiental dagen werd ingeblikt. De ontmoeting tussen beiden kwam op de set van Heterdaad, een krimi gesitueerd in Brussel.

Kris Cuppens (coscenarist) speelt de vijfenveertigjarige Jan, in de steek gelaten door zijn dertien jaar jongere echtgenote Pascale (Catherine Salee) die een nieuw leven wil opbouwen met haar evenoude minnaar Didier (Vincent Cahay). Met tegenzin ging Jan ermee akkoord dat zij de voogdij zou krijgen over hun zevenjarig zoontje Thomas (Mathias Wertz) en dat ze voortaan met haar nieuwe partner in hun huis op het platteland zou wonen. Wanneer Pascale terugkeert om samen met Thomas in de woning te trekken, is Jan niet vertrokken. In tegenstelling tot gemaakte afspraken weigert hij weg te gaan en van zijn zoon gescheiden te worden. Pascale gelooft haar ogen en oren niet. Wat nu? Dient de politie verwittigd? Jan is niet voor rede vatbaar. Hij wordt zelfs gevaarlijk. Als Didier arriveert, escaleert het conflict wat de woede van Jan en de wanhoop van Pascale, Didier en Thomas nog doet groeien. In minder dan vierentwintig uur zal het lot van elk van de protagonisten onherstelbaar veranderen.

Over Folie Privée verklaart Cuppens (bekend uit Flikken en Heterdaad) in een interview dat de onthutsende eindsène voor hem een uiting van liefde is. Ik zeg daarmee niet dat het een gezonde uiting is, maar als je op de rand zit, op de ultieme grens tussen leven en dood, rationaliteit en waanzin, heb je niet veel nodig om erover te stappen. De grens is flinterdun.

Lafosse, die verschillende prijzen won met zijn korte film Le Tribu, laat in zijn ruwe eersteling het onrustig camerawerk, de schaarse maar bijtende dialogen, gelaatsdrukkingen die voor zich spreken en een ondraaglijke sfeer primeren. Kortom: een korte snoeiharde non-feelgoodmovie die niet genoeg kansen kreeg in de Belgische bioscopen.

Linda Crivits