Homepage filmsalon
****************
EX DRUMMER

REGIE:
Koen Mortier


*********


MET:
Dries Vanhegen

Norman Baert

François Beukelaer

*********


België / 2006 / 104 MIN.
*********


Verdeler:
A-Film

Tes wried in de weireld

Om eerlijk te zijn ben ik geen lezer. Nog nooit heb ik een werkje in mijn handen gehad van Herman Brusselmans, enkel ken ik hem van zijn verbale uitspattingen op televisie. Zijn humor zint mij wel en was ook benieuwd naar het resultaat van de verfilming van een van zijn boeken "Ex Drummer", het regiedebuut van Koen Mortier, zonder echt te weten hoe ik me het visueel of filmisch moest voorstellen. Hoewel ik me wel een beeld kon vormen als ik een andere titels van Brusselmans hoorde zoals Het mooie kotsende meisje of Meisjes hebben grotere borsten dan jongens. Geen uitdaging te groot om deze proza te verfilmen.

In een zeer originele knap gemonteerde openingsscène worden de drie hoofdpersonages voorgesteld. (Pittig detail: let ook op de buschauffeur die een ferm pakje slaag krijgt van de drie protagonisten! Blijkt dit toch wel onze medewerker Pat Cronenberg te zijn, tevens acteur in hart en nieren, enkel jammer, en zo zijn wij nu eenmaal, dat we zijn bebloed niet in close-up te zien krijgen). Drie eerste klas losers die dolgraag een rockband willen beginnen om deel te nemen aan het muziekfestival van het gehucht waar ze wonen zijn naarstig op zoek naar een drummer. Zij komen op het idee om aan te kloppen bij een bekend schrijver, een zekere Dries, die na lang aarzelen toch toehapt. Geen wonder dat hij niet direct op het voorstel ingaat want alle drie de muzikanten gedragen zich nogal vreemd, hebben een handicap, een ratelen door elkaar aan een stuk door zonder enige vorm van inhoud. Dries moet echter om toch toegelaten te worden tot de band ook een handicap hebben die nogal vrij snel gevonden wordt: hij kan niet drummen. Eenmaal het viertal de repetities aanvat, ligt volgens hen het pad naar de roem wagenwijd open. Maar ze hebben wel buiten zichzelf gerekend want de drie vrienden hun levensstijl ligt onder de grens van het marginale en hun IQ gaat dezelfde dieperik in. Dries moet het allemaal wat aanschouwen en gaat zich op den duur moeien. Met consequenties uiteraard.

De film is opgesplitst in drie delen. Eerst krijg je een uitgebreide voorstelling van de personages zeer origineel en experimenteel in beeld gebracht. Ik denk niet dat ooit een Vlaamse film het aangedurfd heeft om zo uit te pakken. Piekfijn wordt uitgelegd hoe het trio aan zijn handicap komt en hier komt het sarcasme regelmatig om het hoekje kijken. Ook krijg je de kans om kennis te maken met ieders levensstijl, als je hier nog van stijl kan spreken natuurlijk. Waarom hangt iemand de hele dag ondersteboven? Het verrassende antwoord vind je in de film. Je krijgt echt medelijden met de personages maar zelfs een beetje respect omdat ze ondanks hun povere sociale status het toch aandurven om grootse stappen te ondernemen. Doorheen het gewirwar van situaties, problemen en ambras zitten er meerdere verwijzingen naar andere films in, laat me even twee extreme voorbeelden nemen: Irreversible en Doom (Jawel, de verfilming naar het gelijknamige videospel). Vervolgens in het tweede deel krijg je een uitermate ruige wild om zich heen schoppende concertfilm, met prima muziek wel te verstaan, voorgeschoteld met diverse gastoptreden door ondermeer Arno. De camera davert letterlijk mee op het ritme van de punk-rock. Eenmaal de uitslag bekend is van de muziekcompetitie heeft Mortier nog een verrassing in petto. Voor de derde keer verandert hij van filmstijl en de epiloog is een kruising tussen Man Bijt Hond en een slasher. Hoe hij dit aanpakt moet je zelf maar gaan ontdekken.

Zoals je merkt heeft Koen Mortier het aangedurfd om naast de vaste regels van het film maken te lopen met zeer veel beeldenstormen en uiteenlopende pistes en verhaallijnen. Als je gaat kijken zorg er dan voor dat je energie te over hebt want op 104 minuten krijg je zeer veel te verwerken met dat ene nadeel dat je je steeds in een andere filmstijl moet inleven. Je verwacht nog meer humor na het eerste deel maar dat verdwijnt zienderogen om naadloos over te gaan naar vollen bak muziek en bloedige horror. Als deze film evenredig staat met de vertelstijl van Brusselmans dan lees je zijn romans zeker niet in een keer uit.

Koen Mortier heeft er na twee prijswinnende korte films "Anna Temnei" en "A Hard Days Work" en verschillende reclamespots er zijn eerste langspeler op zitten. Gewaagd, origineel en een slag in het gezicht van de passieve kijker. In de hoofdrollen herkennen we Dries Vanhegen, Norman Baert, Sam Louwyck en Gunter Lamoot en een opvallende bijrol van François Beukelaers.

Ex Drummer geeft een vernieuwende kijk op het Vlaamse filmlandschap, een sociaal drama weggestoken in matroesjkapopstijl: telkens komt er een andere poppetje tevoorschijn geschilderd met eigen karaktertrekjes en hier komt soms geen einde aan. Of om het op Vlaamse wijze te zeggen: het is als schillen van een ui, bij iedere laag die je afpelt komt er een nieuwe tevoorschijn en soms moet je wenen en soms ook niet. Het hangt dus van je eigen filmideeën af hoe je tegenover deze Ex Drummer staat. Wij vonden het in ieder geval zeer inventief, origineel, gedurfd maar ook ten zeerste uitputtend.

Patrick Van Laer