Homepage filmsalon
****************
EEN ANDER ZIJN GELUK

REGIE:
Fien Troch


*********


MET:
Johan Leysen

Peter Van Den Begin

Josse De Pauw

*********


BelgiŰ / 2005 / 97 MIN.
*********


Verdeler:
KFD

Dat heet dan gelukkig zijn...

Waarom ik en niet een ander? Simpele vraag, afschuwelijk lied en kortweg wat door de hoofden spookt van de inwoners van Noville. In de eerste plaats bij Gerda (Natali Broods) en Mark (Peter van den Begin). Hun zoontje is van de weg gemaaid, de dader pleegde vluchtmisdrijf. De ouders hebben nog een halve tweeling over, maar dat vermindert het verdriet niet. Heeft iemand van de dorpelingen iets gezien? Want al gauw blijkt dat iedereen geheimen heeft. Zowel de rijken als de minder weelderig levende inwoners van Noville kampen veeleer met miserie dan met geluk.

Christine wou men niet geloven toen ze de politie meldde dat er een kind in de beek lag. Fred heeft moeite met de scheiding van Christine en scheldt haar meermaals per dag de huid vol. Francis heeft een vreemde deuk vooraan in zijn bumper en heeft naast het verbergen van de oorzaak van die schade nog meer moeite met het verzwijgen van een persoonlijk euvel. En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Alles samen zo'n twintigtal personages die kampen met kleine tot gigantische problemen, vertolkt door enkele van de beste acteurs die Vlaanderen rijk is. Een cast met onder meer Johan Leysen, Josse De Pauw, Jan Decleir, Viviane De Muynck, Geert Van Rampelberg, Robby Cleiren, Bruno Van den Broecke, Sara De Bosschere, Frieda Pittoors Ún Marijke Pinoy! Daar tekent elke (geestelijk gezonde) regisseur meteen voor. Klasse in overvloed, emoties tieren welig. Beenharde vertolkingen worden afgewisseld door sfeerscheppende beelden en rake humor. Veel wordt er niet gezegd, en vaak hoeft dat ook niet, maar de keuze voor beperkte dialogen is een mes dat aan twee kanten snijdt. De cast heeft ervaring zat, het verhaal zit stevig in elkaar, maar wat ronduit tegenvalt is de bijwijlen slappe regie.

Al die thema's, al die gevoelens en zo veel klasse voorhanden, maar in plaats van elke toeschouwer van begin tot einde bij de keel te grijpen, te klauwen in die luchtpijp tot je een hoop smurfen in de zaal hebt zitten die bij het naar buiten gaan voor de eerste keer terug kunnen ademen, wordt alles zo vrijblijvend gefilmd. Heel af en toe sijpelt er een zweempje ongemak tot bij een welwillend oog, maar een doorgedreven spanning de hele film volhouden - ho maar. Bijzonder jammer, want daar was heel veel gelegenheid toe. Acteurs van dit kaliber moet je de aandacht schenken die ze verdienen. Ze hoeven geen woorden te spuwen of uitgebreid emoties te verklaren, maar een enkele close-up zegt zo veel meer dan steeds maar weer die open shots. Je krijgt bij het kijken als het ware letterlijk te veel ruimte, terwijl je van een regisseur net mag verwachten dat hij je laat zien hoe hij de zaken ziet. Hier krijg je te veel opties, wat op zich een mooi gegeven is, maar we zijn geen boek aan het lezen. Dit is film, een hot medium, gids de argeloze toeschouwer, neem hem bij de hand en dompel hem onder in deze kolkende emoties, verscheurende droefheid, apathie, stort hem in een wereld vol schuldgevoelens, zonderlingen en kleurrijke personages met namen als Johnny the flow.

De intenties zijn lovenswaardig maar bedoelingen zijn geen beelden en die zijn lang niet altijd even sterk. Bewust kiest regisseuse Fien Troch hier voor een vrije aanpak, wat de kijker toelaat creatief te zijn, maar hoeveel mensen gaan die stap willen zetten en was die vrijheid wel intentioneel of weet Troch zelf niet waarheen? Hetzelfde geldt voor de soundtrack. Kwalitatief niets op aan te merken, maar soms op ronduit de verkeerde ogenblikken aangezet waardoor die niet ten volle kan bijdragen aan de film. De camerastandpunten zijn klassiek, weinig origineel zelfs en het verrassingseffect is onbestaande. We willen meer van Troch zien, want de aanzet is veelbelovend en ze beschikt duidelijk over talent. Maar ze zal toch zo snel mogelijk alles moeten vergeten wat ze geleerd heeft en haar eigen ding gaan doen. Uitzonderlijke films maak je niet door op een beredeneerde, bijna schoolse, manier binnen de lijntjes te kleuren. Het is een mooie en hopelijk leerrijke poging, maar geen gedenkwaardige film. Ieder maakt zijn eigen geluk, dat geldt voor de personages, maar zeker en vooral ook voor de regisseuse.

Tom De Vreese