Homepage filmsalon
****************
*****

REGIE:
Jack Snyder


*********


MET:
Sarah Polley (Ana)

Ving Rhames (Kenneth)

Jake Webber (Michael)

Mekhi Phifer (Andre)
Een horde zombies

*********


USA / 2004 / 100 MIN.
*********


Verdeler:
UIP

Iemand een biefstukske?

Nadat Tobe Hooper al geëerd werd met The Texas Chainsaw Massacre, is het nu de beurt aan George A. Romero en zijn legendarische klassieker Dawn Of The Dead die perfect in het midden paste in zijn Living Dead trilogie. Laat ons duidelijk wezen, het origineel - aangenomen als het beste deel voor Night Of The Living Dead en Day Of The Dead - is haast niet te evenaren, extra low-budget van opzet en absoluut geen toonbeeld van hoe men moet acteren maar daarnaast tegelijk badend in een bijtende satire ten aanzien van de westerse consumptiemaatschappij, immigratie en het Darwinistische strijden van mensen onderling. De zombiefiguranten waren eigenlijk bijzaak en naast een aantal leuke vreet-er-maar-op-los-scènes was de horror - naar hedendaagse normen toch - beperkt.

Gelukkig heeft debuterend regisseur Zack Snyder (S.W.A.T. weigerde hij) net zoals die andere debutant Marcus Nispel (daarvoor waren ze reclamemakers of blikten ze muziekvideo's in; Snyder werkte onder meer voor Lexus, UPS en Budweiser en draaide clips voor Morrissey en Heather Nova) niet geopteerd voor een remake maar wel voor een re-imagination. Laat ons de basispremisse behouden maar het popcorn-gehalte met ferme adrenalinestoten verhogen en er een niet al te serieus op te nemen griezelfilmpje van maken waarbij genoeg botten en beenderen in het rond vliegen in een gutsend bloederig sfeertje. Potverdorie, Snyder is een lefgozer want hij slaagt er warempel nog in ook.

Alleen al die openingssequence! Gewoonweg de beste van dit jaar, op modern horrorvlak nog maar zelden zulk een beklijvende start gezien. De nachtmerrie wordt ingeleid door Ana, een verpleegster uit Wisconsin, die na wat overuurtjes maken huiswaarts keert maar het onheilspellende breaking news op de televisie mist door een stomende douche met manlief voorrang te geven op lui achterover in de zetel televisie te kijken. In het holst van de nacht krijgen ze bezoek van het buurmeisje die met haar mond wel eens dringend naar de tandarts zou moeten gaan. Voor het besef van what the fuck is going on, wordt haar man gebeten en muteert hij naar een vleesdorstige griezel. Ana weet te ontsnappen met haar auto en krijgt, net zoals de kijker, doorheen vuurhaarden, sirenende brandweerwagens en hongerige zombies te zien welke epidemische chaos er ontstaan is. Het volgende luchtshot van crashende auto's op een ontploffend huis en de smulpartij in een bus vol vluchtende mensen is adembenemend. Deze gebeurtenissen volgen elkaar in een razendsnel tempo op, ademhalen doe je schokkend, genieten voluit. Johnny Cash en zijn 'The Man Comes Around' is een rillende climax waardig.

Een paar survivors kunnen samenhokken. Naast Ana (lovely Sarah Polley, schitterend in o.a. The Sweet Hereafter, Go en My Life Without Me, is duidelijk enthousiast dat ze mag meespelen in een mainstream film en zo dollars kan binnenrijven voor haar regisseursambities) is er de zwijgzame autoritaire flik Kenneth (een altijd genietbare en zware stem hebbende Ving Rhames), gewone burgerman Michael (Jake Webber heeft uitstraling en wekt sympathie op) en het jonge koppel Andre en Luda (Mekhi - zie hem liever hier als in Honey - Phifer en de debuterende Russische Inna Korobkina), vastbesloten hun leven te beteren en een baby op de wereld te brengen. Zij trekken naar het dichtstbijzijnde winkelcentrum omdat het nog niet verheven is van zielloze carnivoren. Even grijpt Snyder terug naar Romero's Dawn en Day Of The Dead en laat hij een tweetal groepjes van mensen Darwinistisch tegen elkaar conflicteren. Want in de shopping-mall wisten een drietal securitymensen het slachtveld overleven en ze zijn niet zomaar van plan hun verworven veiligheidsplekje op te geven. Even later is er ook nog een truck op de parking bowling aan het spelen met de zombies als kegels. Ook daar zitten er een aantal overlevers in (stoeipoes -voor de hormonalen onder jullie en de G-stringscène onthoudend: dit is Kim Poirier -, rijke pain-in-the-ass, vader en dochter, harde tante en een prakticien). Genoeg nog levende personen dus om een aantal leuke levenseindeshots te creëren. En eigenlijk heb je zoiets van, ja doe maar want Snyder laat tot op een bepaalde hoogte karaktertekeningen toe (vooral naar het eerste groepje) maar om andere personages geef je niet echt een sikkepit en geniet je sadistisch mee hoe sommige aan hun einde komen (de kettingzaagscènes als referentie naar The Texas Chain Saw Massacre zijn een hoogtepunt).

Net zoals in het origineel zoekt Snyder niet de origine van het virus (Ken Foree, de Afro-Amerikaanse hoofdrolspeler uit Romero's film mag zijn legendarisch lyric "When there's no more room in Hell, the dead will walk the Earth" wel herhalen), evenmin een verklaring (het woord zombie wordt nooit gebruikt in de film), neen hij brengt gewoon een strijd tussen de gezonde individuen en de zombies. En nog een originele zombiestrijder, Tom Savini, hier als sheriff, zegt hoe die laatste te bestrijden: "You have to shoot them in the head." Daarbij kan het wel eens komisch worden wanneer hun overbuur, nog zo'n overlever, een sluipschutter blijkt te zijn en alle bekende koppen - o.a. sorry Jay Leno - neerknalt. Niettemin gaan ze het veel moeilijker hebben als in de originele want deze zombies zijn allesbehalve rondwaggelende, met de armen uitgestrekte lompe wezens die op roltrappen naar beneden tuimelen. Neen, het lijkt wel of ze in hun overgang van levend naar euh levend dood of dood levend, whatever, een hoop anabolica meekrijgen en op hun gemakje een Maurice Green kunnen voorbijsnellen. Dit maakt natuurlijk dat de actie, slacht- en eetpartijen flitsend zijn maar daarbovenop volgen ze elkaar bliksemsnel op zodat uw achterste meer dan eens het voorste van uw zetel gaat zien.

Dawn Of The Dead 2004 baadt in een leuk apocalyptisch sfeertje (stay tuned voor de montageshots bij de ending credits waar u trouwens, dit geheel terzijde, als u goed oplet tevens zeer kort de beruchte groenachtige Paris Hilton video opmerkt) wat verrassend kan genoemd worden als u weet dat scenarist James Gunn ook in stond voor de Scooby Doo films. Snyder brengt op een geslaagde manier tegelijk een ode aan Romero's originele (zie ook de cameo's) maar voegt er snelheid, flitsende actie, veel meer zombies en smulhorror in een slimme montage aan toe gedragen door een wel zeer afwisselende soundtrack (het te verwachten heavy stuff is gelukkig beperkt en wordt verrassend doorweven met leuke popdeuntjes, zie maar de intrede van onze overlevers in het winkelcentrum op de tonen van Don't Worry Be Happy). In deze barre zomertijden is een cinemazitje snel gereserveerd. Wilt u letterlijk hersenloos entertainment, uw zomerliefje dicht tegen u aanvoelen, de karrevracht buizen die aan de examens zijn overgehouden vergeten of gewoon een goede zombiefilm zien, Dawn Of The Dead geeft het u. En euh, vraagt u zich vooral niet af waarom die uitpuilende ogen van uw buur zo naar u zitten te staren.

Bruno Pletinck