Homepage filmsalon
****************
Ça m'est égal si demain n'arrive pas

REGIE:
Guillaume Malandrin


*********


MET:
Jacky Lambert

Olga Grumberg

Robin Weerts

*********


België / 2006 / 70 MIN.
*********


Verdeler:
BFD

Flets emotioneel vehikel

De ietwat norse Jacques werkt - iets meer dan hem lief is - in de Hallen van Schaarbeek. Hij heeft een verleden. Wat dat precies inhoudt, weten we niet, maar zijn zoontje Roland is ondergebracht bij een pleeggezin. Jacques zorgt er wel voor dat hij zijn zoontje af en toe ziet, om dan wijselijk enige tientallen meters voor de deur van de pleegouders, die het contact oogluikend toestaan, afscheid te nemen. Op een dag bedenkt Jacques echter dat hij met zijn zoontje op vakantie wil. Er even tussenuit, een weekje naar het Zuiden van Frankrijk. Wanneer Jacques kort daarop Rolands moeder terug ontmoet en haar prompt meevraagt voor het reisje hebben we echter al lang afgehaakt.

Dit mag dan een Belgische film zijn, si ça marche pas, dan gaat het niet. Hebben we nu echt niets meer te bieden dan probleemgezinnen en disfunctionele ouders? Het had een aangrijpende film kunnen opleveren, beklemmend, ontroerend, maar werd een stilistische poging tot emotionele chantage. Guillaume Malandrin brengt het wel aanvaardbaar in beeld en ook op de acteurs hebben we niets aan te merken - het had slechter gekund - maar waar gaat dit verhaal uiteindelijk heen? Er zijn weinig dialogen, goed, dat is een verdedigbare keuze en niet meteen het grootste pijnpunt. Het wankele scenario stemt elke rechtgeaarde filmliefhebber echter wel bijzonder droef. Welke pleegouder gaat in 's hemelnaam in op het voorstel van een man waarover hij grote twijfels heeft? Welk kind gaat een week mee naar het buitenland met een vader die het amper kent? Welke vrouw wil nu op reis met de man waar ze niets meer mee wil te maken hebben en haar bloedeigen kind dat ze nota bene nog nooit heeft gezien? Niet dat we willen muggenziften, maar dit is allesbehalve geloofwaardige emo-onzin. Met alle respect voor de makers, maar dat niemand deze huizenhoge onregelmatigheden heeft opgemerkt, roept toch wel enige vragen op.

De film begint nog interessant. Het gaat vrij traag, maar kom, het hoeft niet altijd geweld, seks en CGI-effecten te zijn. Na een klein kwartiertje weet je echter al waar je aan toe bent. Ontwikkelingen - if any - verlopen verschrikkelijk langzaam, de eerste compleet onlogische wendingen doen hun intrede en de herhaaldelijke opeenvolging van donkere beelden en scènes in fel zonlicht hebben ook niet bepaald een positieve invloed. De acteurs zijn wat ze zijn, maar voor de personages voel je amper sympathie. Al deze elementen samen maken dat dit een povere tot zelfs slaapverwekkende film is geworden. Een onverwacht drama of een plotse verzoening op het einde hadden de meubelen niet kunnen redden, maar hadden de pil toch minder bitter kunnen maken. Nu krijg je boven al deze ellende ook nog eens een nietszeggend einde in de maag gesplitst. Indien de emmer nog niet was overgelopen, dan was dit toch zeker de druppel.

De film werd op amper tien dagen tijd gedraaid en heette aanvankelijk "Vacances", een experimentele film. Misschien was het beter zo gebleven. Als bevreemdend kunststukje met de verzwarende soundtrack van Jeff Mercelis kun je dit rond middernacht nog wel op arte kwijt, maar als bioscoopfilm is dit - zelfs met de steun van het eigenzinnige La Parti Production - echt wel beneden alle peil. Ça m'est égal si demain n'arrive pas is een pijnlijke teleurstelling, vooral dan voor mensen die de volgende dag ook nog een film willen bekijken. Morgen misschien toch maar iets anders proberen?

Tom De Vreese