Homepage filmsalon
****************
CA REND HEUREUX

REGIE:
Joachim Lafosse


*********


MET:
Fabrizio Rongione

Kris Cuppens

Catherine Salee

*********


België / 2005 / 85 MIN.
*********


Verdeler:
Cineart

Om allesbehalve gelukkig van te worden

Nog maar twee jaar geleden stelde Joachim Lafosse op het Europees Filmfestival van Brussel Folie privée voor. Geen misse debuutfilm vonden wij en Folie privée pakte dan ook enkele prijzen op internationale festivals. Jammer genoeg vertaalde dat zich niet in een succes aan de kassa. In België was de opkomst vrij mager, over het buitenland spreken we liever niet. Deze relatieve tegenslag kon het gemoed van de jonge regisseur echter niet temperen. Meer nog, het inspireerde hem - tot op zekere hoogte - voor zijn nieuwe film, waarin een werkloze regisseur na het floppen van zijn debuutfilm op zoek gaat naar mensen en geld voor een tweede film. Klinkt bekend in de oren?

Fabrizio schrijft naarstig aan een filmscript. Hij is werkloos en wordt hier dus niet voor betaald, maar de mensen die de werkloosheidsuitkeringen beheren vinden dat dit hoe dan ook betekent dat hij werkt en willen hem van de lijst schrappen - o ironie. Er rest Fabrizio slechts een keuze: de film ook effectief draaien en een kaarsje branden om succes af te dwingen. Zijn eerste film indachtig, is dat wellicht geen overbodige luxe. Ook met zijn vriendin wil het niet goed lukken. Zij vraagt zich af wanneer hij nog eens zal "presteren", terwijl hij hoe langer hoe meer genoeg heeft van haar kuren. Alles wat gebeurt is voedingsstof voor zijn script, de grens tussen realiteit en fictie is dun tot onbestaande.

Op zich kunnen we het wel hebben wanneer iemand zelfkritisch te werk gaat. Dat daarbij niet eens de moeite wordt gedaan om de namen van de personages en hun karakters te wijzigen, kun je ook nog als een vette zelfrelativerende knipoog zien. Een gebrek aan empathie is echter onvergeeflijk. Als je geen medeleven kunt opwekken bij het publiek, geen sympathieke personages weet te creëren en eigenlijk geen nieuw verhaal brengt, maar je eigen belevenissen wat losjes op pellicule zet, dan mag je zeggen dat het zo bedoeld was, maar valt er eigenlijk niets meer te redden. Deze hele film illustreert op bijzonder pijnlijke wijze het schrijnend gebrek aan inspiratie voor het scenario, even dramatisch zwakke dialogen, een opeenvolging van overacting en een ondeskundige dosering van sleutelmomenten. Heel erg af en toe is het genietbaar, maar het overgrote deel van de film is ronduit ergerlijk. Nevenpersonages worden er boudweg bijgelapt om de hoop te vullen, acteurs die zichzelf spelen bezondigen zich keer op keer aan overacting en ook het worst English ever maakt het er niet bepaald beter op.

Waarom een beloftevolle regisseur zich na een opgemerkt debuut in een ontstellend zwakke tweede film verliest, gaat ons verstand helemaal te boven. Nog vreemder is dat deze film - van een Waalse regisseur - mee werd gefinancierd door de Waalse tegenhanger van het Vlaams Audiovisueel Fonds, maar dat de cast vooral uit Vlamingen bestaat en de titel slaat op een overbekende Vlaamse klassieker. Onbegrijpelijk en echt wel doodzonde om zoveel talent te vergooien aan dit gedrocht. Het hoofdpersonage (Fabrizio Rongione) doet het echter wél goed, en ook Jean-Benoît Ugeux spreekt, ondanks zijn beperkte bijdrage en schandelijke niet-vermelding, meer tot de verbeelding dan sommige acteurs die een grotere rol kregen toebedeeld. In zijn geheel is dit echter mateloos vervelend tot zelfs afgrijselijk irritant.

Er zitten welgeteld twee rake dialogen in de film; die zijn goed raak, maar kunnen we toch moeilijk over 85 minuten uitsmeren? Laten we hopen dat Lafosses derde langspeelfilm het beter doet. Isabelle Huppert vertolkt de hoofdrol, het is een begin.

Tom De Vreese