Homepage filmsalon
****************
DE BLOEDBRUILOFT

REGIE:
Dominique Deruddere


*********


MET:
Armin Rohde

Uwe Ochsenknecht

Arne Lenk

*********


Duitsland - België / 2005 / 92 MIN.
*********


Verdeler:
KFD

En u dacht dat trouwfeesten saai waren?

Het 32ste Internationaal Filmfestival Vlaanderen Gent eindigt zoals het voorgeopend werd: met een film van een Vlaamse regisseur. Met echter dit verschil: Verlengd Weekend is naar nationale normen een leuke komedie die draait op entertainment en het goed zal doen aan de Vlaamse kassa's, maar naar het buitenland toe iets te zwak zal zijn. De Bloedbruiloft is echter naar internationale normen een leuke zwarte komedie die draait op entertainment en het wel degelijk goed zal doen aan de internationale kassa's (de film kon al rekenen op overwegend positieve reacties van de Duitse pers), en er wordt zelfs al naar het voorbeeld van De Zaak Alzheimer contacten gelegd voor een remake. Het feit dat hij mag meedraaien in de competitie van het 50ste Valladolid International Film Festival (met sterke tegenstanders als Ang Lee, Lars Von Trier, François Ozon, de Dardenne broeders en Michael Haneke) en op het AFI Festival van Los Angeles zijn Noord-Amerikaanse première mag kennen, leert ons dat Die Bluthochzeit een mooie toekomst staat te wachten.

Dominique Deruddere - samen met Erik Van Looy één van de meest sympathieke Vlaamse regisseurs - gaat zelfs mee met de flow. Het is in Hollywood de laatste jaren de trend geworden om met de haverklap films uit te brengen die gebaseerd zijn op comics. Ook op het Filmfestival Vlaanderen waren bijvoorbeeld The Neighbor No. 13 en David Cronenberg's A History Of Violence gebaseerd op een comic/strip. Deruddere baseerde zich op de strip "Lune de Guerre" van Hermann Huppen & Jean Van Hamme (uitgegeven door Dupuis) die hij toegestuurd kreeg van producer Erwin Provoost - waarmee hij eerder al samenwerkte voor Crazy Love en Wait Until Spring, Bandini - en vond het meteen fantastisch materiaal om het op witte doek te vertalen.

Centraal staat de bruiloft tussen Mark Walzer en Sophie Halberstadt. Zoals zovele koppels zou deze dag voor hen onvergetelijk moeten zijn. En wees gerust, dat zal hij ook worden alhoewel beiden ongetwijfeld de dag anders zullen gezien hebben zoals hij zal verlopen. Na het kerkelijke huwelijk en de traditionele fotoshots trekken de genodigden richting hotel van feestgebeuren in de Eifelstreek (de feestzaal was oorspronkelijk een paardenstal van het domein Dreiborn waar de mest een meter hoog lag). Niet toevallig, de tirannieke vader van Mark en rijke grootgrondbezitter, Herman Walzer, heeft immers al een tijdje zijn oog laten vallen op het hotel en omstreken. Ettelijke financiële pogingen heeft hij al ondernomen om huidig eigenaar Franz Berger ervan te overtuigen zijn domein te verkopen. Ook net voor het etensgebeuren brengt Walzer een laatste bod uit maar Berger wil van geen wijken weten. Iets wat de opvliegende Walzer uiteraard niet goedgeluimd maakt. Wanneer de genodigden het voorgerecht opgediend krijgen, blijken ze deze niet vers genoeg te vinden. Kent u een emmer water en de laatste druppel? Wel deze bedorven garnalencocktail is er het perfecte voorbeeld van. Met bulderende stem gebiedt Walzer zijn genodigden het hotel te verlaten en elders anders op zoek te gaan naar eten. Berger die al het eten heeft klaargemaakt kan voor Walzer's part naar zijn centen fluiten. Omdat hij zo al krap bij kas zit, pikt onze hoteluitbater dit niet. Hij gijzelt de bruid en de vrouw van Walzer die zich toevallig in het toilet bevinden, in afwachting tot de betaling van de rekening. Dat is - gezien zijn koppigheid - uiteraard buiten Walzer gerekend die op agressieve plannen broedt en samen met zijn schietgrage kompanie naar de wapens grijpt. De mini-oorlog die groeide tussen Walzer en Berger kent dus een toppunt, geen van beiden wil wijken en de impasse zal uitmonden in vloed van tragikomisch geweld waarbij telefoonlijnen kapot geschoten worden, ontsnappingspogingen verijdeld worden en mercedessen via handgranaten uit de eerste wereldoorlog worden opgeblazen. Dames, heren, welkom op de bloedbruiloft.

Zoals Deruddere het aangeeft in interviews: zijn nieuwste film gaat over macht. Je zit met twee hoofdpersonages die koppig en kortzichtig zijn en hun eigen belang steeds laten voorgaan. Wanneer je deze twee met elkaar laat botsen, leidt dit ongetwijfeld tot een conflict. Het zijn twee dictators die hun naasten meesleuren in de ondergang. Ze worden fantastisch vertolkt door Armin Rohde (Walzer) en Uwe Ochsenknecht (Berger). Van bij het begin van de film merk je dat Rohde een karakter neerzet dat zoals een vulkaan op uitbarsten staat. Hij heeft een doel voor ogen - het domein van Berger - en zal er alles aan doen om het te verkrijgen. En zoals Machiavelli het zei: het doel heiligt de middelen, ook al staat dat gelijk aan het gebruik van geweld. Rohde imponeert dan ook als egocentrische miljonair met zijn krachtige uitvallen, gewelddadige invalshoeken en koppige standvastigheid. Het personage van Ochsenknecht lijkt wel het tegenovergestelde te zijn. Hij geeft Berger een kalme, sympathieke uitstraling die zorg draagt voor zijn restaurant en klanten. Echter onderhuids merk je dat hij financiële problemen kent en op privé-vlak heeft zijn vrouw hem onlangs verlaten. Wanneer zijn trots door Walzer wordt aangevallen, blijkt dit wel een brutale agressor te zijn waardoor ook hij naar zijn jachtgeweer grijpt. Ook de rest van de rollen zijn niet minder bezet waarbij we van Belgische zijde mogen uitkijken naar Hilde Van Mieghem, Dirk Roofthooft en Nand Buyl (in een komische rol van oorlogsveteraan) die op het Festival een Special Joseph Plateau Lifetime Achievement Award kreeg overhandigd.

Dominique Deruddere bevestigt zijn oscarnominatie voor Iedereen Beroemd! De uitstraling van De Bloedbruiloft is internationaal, uit de niet zo omvangrijke cast brengt hij in een schitterende gekozen locatie het beste naar boven, het scenario gaat wel over burenruzies maar kan gemakkelijk sociaal politiek vertaald worden naar ieder conflict waar sprake is van machtswellust, door het Duitse financiële overwicht werd gekozen voor de Duitse taal wat net een enorme krachtige meevaller is (laat de film in het Nederlands zijn en dan komt hij ongeloofwaardig over, het Duits is nu éénmaal een heftige doordringende taal), een Tarantino einde zat er in - waar misschien bepaalde kijkers op zullen wachten - maar Deruddere is een optimist; een beetje cynisme, brutaliteit en vulgaire taal kan geen kwaad, wordt zelfs geapprecieerd maar hoeft niet te escaleren. Alhoewel het enerzijds lichtjes gebaseerd is op waar gebeurde feiten voelt de film niet aan als een voorbeeld van realisme, anderzijds is het gebaseerd op een strip maar de film voelt allesbehalve aan als een comicverfilming. Het zweeft daar ergens tussen. Personages zijn misschien wel karikaturen maar het verhaal waarin ze zich bevinden verwijst naar de realiteit. Een verhaal waar qua genre niet echt een etiket kan opgeleefd worden. Komedie is mogelijk met de aanwezigheid van een dosis cynische humor, tragedie is ook mogelijk aangezien een klein dispuut uitmondt in een kleine oorlog, crime-actie kan ook vernoemd worden gezien de spanning en schietpartijen. Deze overgangen zijn in de film ook te merken aan het kleurenpalet dat evolueert van zonnig over grimmig tot bijna zwart-wit. De film heeft dus heel wat te bieden die u - ook al staat u binnenkort op trouwen - hopelijk gaat ontdekken.

Bruno Pletinck